Category: Economie en financieel

  • Wet betaalbare huur: goed bedoeld, blind ingevoerd? De balans na twee jaar

    Wet betaalbare huur: goed bedoeld, blind ingevoerd? De balans na twee jaar

    Econoom Arnoud Boot noemde het deze week in de BNR-podcast Macro een “gevoelige studie”: een rapport van De Nederlandsche Bank dat blootlegt wat het ministerie eigenlijk vóór de invoering van de Wet betaalbare huur had moeten uitzoeken. Twee jaar na invoering zetten we de cijfers op een rij — wat ging goed, wat ging mis, en was het per saldo een goed idee?

    Even vooraf, over de bronnen: dit artikel is geschreven naar aanleiding van de aflevering ‘De Wet betaalbare huur is blind ingevoerd’ van de BNR-podcast Macro met Boot en Mujagić (23 juli 2026). Van deze aflevering is geen volledig transcript beschikbaar; we baseren ons op de officiële BNR-samenvatting en het citaat van Arnoud Boot daarin, aangevuld met het onderliggende DNB-rapport en onafhankelijk bronnenonderzoek naar de wet zelf. Waar mogelijk verwijzen we naar de originele bron.

    Glazen hologram van een Nederlands grachtenpand dat onder een gloeiende 'WWS'-stempel breekt, met wegvliegende 'te koop'-bordjes en munten, cyberpunk illustratie over de Wet betaalbare huur

    Wat is de Wet betaalbare huur eigenlijk?

    De Wet betaalbare huur trad op 1 juli 2024 in werking, onder toenmalig minister Hugo de Jonge (Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening). De kern: het puntensysteem waarmee de maximale huurprijs van een woning wordt berekend — het Woningwaarderingsstelsel (WWS) — werd uitgebreid en verplicht voor een veel grotere groep woningen dan voorheen.

    Waar het puntensysteem eerst vooral gold voor sociale huurwoningen, vallen sindsdien ook woningen tot en met 186 WWS-punten onder een wettelijk maximum: destijds zo’n €1.157,95 per maand. Daarmee werd voor het eerst een fors deel van de “middenhuur” — huurwoningen tussen sociale huur en de vrije sector in — aan een prijsplafond gebonden. Vanaf 1 januari 2025 kregen gemeenten er een handhavende rol bij: zij kunnen boetes opleggen aan verhuurders die zich niet aan het puntensysteem houden.

    Het doel volgens het toenmalige kabinet: meer dan 300.000 huurwoningen zouden gemiddeld €190 per maand goedkoper worden, en circa 113.000 woningen zouden terugkeren naar het betaalbare segment. Minister De Jonge benadrukte destijds dat de wet zo was vormgegeven dat “investeren en verhuren nog steeds goed moeten kunnen werken, want daar hebben huurders uiteindelijk ook baat bij.”

    Precies dat tweede deel — of verhuren aantrekkelijk genoeg bleef om te blijven investeren — is twee jaar later het twistpunt.

    Tijdlijn: invoering en effecten

    • 1 juli 2024 Invoering

      De Wet betaalbare huur treedt in werking. Het puntensysteem (WWS) wordt uitgebreid naar woningen tot en met 186 punten, met een wettelijk maximum van destijds circa €1.157,95 per maand.

    • 2024 Doel

      Kabinetsdoel: ruim 300.000 huurwoningen worden gemiddeld €190 per maand goedkoper; circa 113.000 woningen keren terug naar het betaalbare segment.

    • 2024 Effect

      Het particuliere huuraanbod krimpt per saldo met 3.200 woningen; bij particuliere eigenaren specifiek loopt het bezit met 22.000 woningen terug.

    • 1 januari 2025 Handhaving

      Gemeenten krijgen een handhavende rol en kunnen boetes opleggen aan verhuurders die zich niet aan het puntensysteem houden.

    • 2024 – 2025 Effect

      De gemiddelde huur blijft stijgen: +5,4% in 2024 en +4,9% in 2025. In de vrije sector: +5,0% en +4,4%. Nieuwe vrije sector-huren lopen op van €16,81 naar €19,17 per m².

    • 2023 – 2025 Effect

      Uitponden versnelt: van 31.100 verkochte huurwoningen door investeerders in 2023, naar 53.300 in 2024 en 65.000 in 2025.

    • 2 april 2026 Politiek

      Een Kamermeerderheid besluit dat minister Boekholt-O’Sullivan de wet mag aanpassen zonder de geplande evaluatie af te wachten. Woonbond en VNG pleiten juist voor eerst evalueren.

    • 22 juli 2026 DNB-rapport

      De Nederlandsche Bank concludeert dat het investeringsklimaat voor private huurwoningen ontoereikend is en doet drie aanbevelingen, waaronder een expliciete evaluatie van de wet op investeringseffecten.

    • 23 juli 2026 Duiding

      Econoom Arnoud Boot noemt de wet in de BNR-podcast Macro “blind ingevoerd”: de investeringsklimaat-toets die DNB nu levert, had er volgens hem vooraf al moeten zijn.

    • 2027 (gepland) Vooruitblik

      De volledige evaluatie van de Wet betaalbare huur staat gepland. Tot die tijd blijft de vraag open of aanbod en betaalbaarheid tegelijk te verbeteren zijn.

    De cijfers: wat er werkelijk gebeurde

    Op papier: veel woningen goedkoper

    Voor huurders die al in een woning zitten die onder het WWS valt, werkt de wet zoals bedoeld. Verhuurders moeten zich strikter aan het puntensysteem houden, de Huurcommissie en gemeenten kregen een steviger rol, en huurders kunnen makkelijker controleren of ze niet te veel betalen. Dat is geen kleinigheid: de huurprijs is sterker gekoppeld aan objectieve woningkwaliteit dan voorheen, en excessieve huurprijzen zijn moeilijker te vragen.

    Op de totale markt: de huren bleven stijgen

    Marktbreed is van een duidelijke huurdaling weinig te merken. De gemiddelde huur in Nederland steeg in 2024 met 5,4% en in 2025 nog met 4,9%. In de vrije sector — waar de wet part of de doelgroep juist een prijsplafond moest opleggen — stegen de huren in dezelfde periode met respectievelijk 5,0% en 4,4%. Bij nieuwe vrije sector-verhuringen liep de vierkantemeterprijs op van €16,81 (derde kwartaal 2024) naar €17,91 (eerste kwartaal 2025) en €19,17 (eerste kwartaal 2026).

    Dat is de kern van de paradox: individuele woningen kunnen op papier goedkoper worden, terwijl woningzoekenden in de praktijk tegen een schaarser en duurder wordend vrij aanbod aanlopen.

    Het particuliere aanbod krimpt

    Het meest besproken effect is de omvang van het particuliere huuraanbod. In 2024 nam het totale aantal private huurwoningen per saldo af met 3.200. Vooral particuliere verhuurders — mensen met één of enkele woningen op eigen naam — bouwden hun bezit af: hun aantal huurwoningen daalde met 22.000. Het bezit van bedrijven en institutionele verhuurders groeide in dezelfde periode nog wel, wat aangeeft dat grotere, professionele verhuurders de nieuwe regels beter kunnen opvangen dan kleine particuliere eigenaren.

    Ook het aantal woningen dat vanuit de verhuur naar de koopmarkt verdwijnt (uitponden) loopt sterk op: van 31.100 verkochte huurwoningen door investeerders in 2023, naar 53.300 in 2024 en 65.000 in 2025. Voor koopstarters kan dat een voordeel zijn — een deel van die woningen komt beschikbaar op de koopmarkt — maar voor woningzoekende huurders betekent het vooral: minder keuze.

    Amsterdam illustreert dat lokaal scherp: de stad verloor in een jaar tijd meer dan duizend particuliere huurwoningen.

    Gloeiende weegschaal met een huisje en een blinddoek-hologram over een oog, naast een DNB-rapport met vergrootglas, cyberpunk illustratie over blind ingevoerd beleid

    Wat DNB blootlegde: “blind ingevoerd”

    Op 22 juli 2026 publiceerde De Nederlandsche Bank een analyse van de financiering van private huurwoningen, met een boodschap die weinig aan duidelijkheid te wensen overlaat: zonder een beter investeringsklimaat zijn de bouwambities van het kabinet — 100.000 nieuwe woningen per jaar, waarvan 30% sociale huur — niet haalbaar.

    DNB rekent voor dat voor die opgave jaarlijks zo’n €40 miljard nodig is, waarvan ongeveer €6,4 miljard voor nieuwe private huurwoningen buiten de corporatiesector. Nederlandse pensioenfondsen investeerden in 2025 ongeveer €3,6 miljard in dat segment — ruim de helft van wat nodig is — maar een verdere aanzienlijke toename ligt daar volgens DNB niet voor de hand. Internationale investeerders, die in 2022 nog ongeveer een derde van de financiering voor rekening namen, zijn nagenoeg verdwenen: hun aandeel zakte naar vrijwel nul in 2025. Ook particuliere beleggers verkopen sinds 2023 per saldo meer huurwoningen dan ze aankopen.

    DNB doet drie aanbevelingen: meer beleidszekerheid en een langetermijnvisie voor beleggers, minder aanvullende eisen van gemeenten bovenop landelijke regels, en — de aanbeveling die in de BNR-podcast centraal stond — evalueer de Wet betaalbare huur expliciet op de gevolgen voor nieuwbouwfinanciering, met oog voor de investeringsbereidheid van beleggers.

    Dat laatste punt is precies waarom Arnoud Boot het een “gevoelige studie” noemde: DNB doet nu, achteraf, de impactanalyse van het investeringsklimaat die het ministerie er volgens hem eigenlijk vóór de invoering van de wet bij had moeten leveren. Vandaar de kwalificatie “blind ingevoerd”: niet omdat de wet zonder doel of onderbouwing tot stand kwam, maar omdat de gevolgen voor de bouw en financiering van nieuwe huurwoningen destijds onvoldoende in beeld waren.

    Positief en negatief op een rij

    Wat werkt:

    • Sterkere huurbescherming voor huurders in gereguleerde woningen; huurprijs beter gekoppeld aan woningkwaliteit
    • Duidelijkere handhaving via gemeenten en de Huurcommissie sinds 2025
    • Meer dan 300.000 woningen zouden gemiddeld €190 per maand goedkoper zijn geworden of blijven
    • Vrijkomende huurwoningen bieden extra aanbod voor koopstarters

    Wat niet werkt:

    • Marktbrede huurprijzen (met name vrije sector) bleven stijgen, niet dalen
    • Netto krimp van het particuliere huuraanbod: -3.200 woningen in 2024, waarvan -22.000 bij particuliere eigenaren specifiek
    • Sterke stijging van uitponden: van 31.100 (2023) naar 65.000 verkochte huurwoningen (2025)
    • Internationale investeerders trekken zich vrijwel volledig terug (aandeel van circa een derde naar vrijwel nul)
    • Kleine particuliere verhuurders worden onevenredig hard geraakt ten opzichte van professionele verhuurders
    • Volgens DNB ontbrak vooraf een impactanalyse op het investeringsklimaat

    Het politieke vervolg: aanpassen vóór de evaluatie

    Bij de invoering van de wet was afgesproken dat er een volledige evaluatie zou komen, gepland voor 2027. In april 2026 besloot een meerderheid van de Tweede Kamer echter dat minister Boekholt-O’Sullivan (Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening, sinds februari 2026 in het kabinet-Jetten) niet op die evaluatie hoeft te wachten om de wet aan te passen. Een motie van Kamerlid De Hoop om dat wél te doen, haalde het niet.

    De Woonbond maakt zich zorgen over die volgorde. Huurders in de private huursector zijn gemiddeld al 42% van hun inkomen kwijt aan wonen, stelt de belangenorganisatie, en pleit ervoor wijzigingen te beoordelen in samenhang met de bredere woningmarkt. Ook de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) riep eerder al op om niet te sleutelen aan de wet voordat de evaluatie is afgerond: gemeenten hebben tijd nodig om met de regels te werken, en te snelle aanpassingen bemoeilijken handhaving en scheppen onzekerheid bij huurders, verhuurders én investeerders.

    Tegelijkertijd erkent ook het kabinet zelf dat de combinatie van hogere rentes, fiscale wijzigingen (box 3) en de huurprijsregulering heeft bijgedragen aan extra druk op de huurmarkt, en is in het coalitieakkoord van kabinet-Jetten I de ambitie opgenomen om het investeringsklimaat te verbeteren.

    Conclusie: was het een goed idee?

    Het antwoord hangt af van de vraag waar je de wet op afrekent.

    Als huurbescherming is de Wet betaalbare huur geen mislukking. Voor huurders die al in een gereguleerde woning zitten, is de positie aantoonbaar sterker geworden: een beter controleerbare huurprijs, striktere handhaving, en voor honderdduizenden huishoudens een concrete besparing.

    Als oplossing voor de bredere woningmarkt is het resultaat tot nu toe teleurstellend. Het aanbod van private huurwoningen krimpt in plaats van groeit, vooral bij kleine particuliere verhuurders. Marktbrede huurprijzen blijven stijgen doordat het overblijvende vrije aanbod schaarser wordt. En volgens de eigen centrale bank van Nederland ontbrak vooraf een deugdelijke analyse van wat de maatregel zou doen met de investeringsbereidheid die nodig is om juist méér huurwoningen te bouwen.

    Dat is precies de spanning die Boot in de BNR-podcast blootlegt: een wet kan sociaal gezien verdedigbaar zijn en tegelijk economisch onvolledig doordacht. Betaalbaarheid en beschikbaarheid zijn geen synoniemen — en een wet die vooral op het eerste stuurt, kan het tweede juist verslechteren als de randvoorwaarden voor investeerders niet gelijktijdig op orde zijn. Het “blind ingevoerd” van de titel zit ‘m dus niet in een gebrek aan goede bedoelingen, maar in het ontbreken van de investeringsklimaat-toets die nu, twee jaar te laat, alsnog door DNB wordt geleverd.

    Vooruitblik

    Drie dingen om te volgen: of minister Boekholt-O’Sullivan de aangekondigde aanpassingen doorvoert vóórdat de evaluatie van 2027 er is; of de politiek de drie DNB-aanbevelingen overneemt (beleidszekerheid, minder gemeentelijke stapeling van eisen, expliciete evaluatie van de wet op investeringseffecten); en of de trend van uitponden — inmiddels 65.000 woningen per jaar — in 2026 en 2027 doorzet of afvlakt. Die laatste cijfers zullen uiteindelijk het eerlijkste antwoord geven op de vraag of “betaalbaar” en “beschikbaar” met de huidige aanpak samen te krijgen zijn.


    Bronnen

  • Wie nam de belofte van IOTA over? Micro-betalingen tussen machines en AI-agents

    Wie nam de belofte van IOTA over? Micro-betalingen tussen machines en AI-agents

    IOTA werd rond 2015-2018 gepresenteerd als de munt van de “machine-economie”: sensoren, apparaten en straks ook AI-agents zouden elkaar razendsnel en zonder transactiekosten kunnen betalen. Waar Bitcoin op meerdere blokbevestigingen wacht voor een transactie als definitief geldt, gebruikte IOTA een eigen structuur — de Tangle — waarbij elke nieuwe transactie twee eerdere transacties bevestigt. In theorie: geen mijnwerkers, geen kosten, oneindige schaalbaarheid.

    Die belofte is grotendeels niet uitgekomen zoals voorzien. Dit artikel zet op een rij wat er van IOTA is geworden, en wie de rol van “snelle, goedkope betaalrail voor machines en agents” inmiddels feitelijk vervult.

    Wat is een Tangle, en waarom “feeless”?

    Een korte uitleg voor wie niet dagelijks met crypto bezig is: een gewone blockchain (Bitcoin, Ethereum) is een keten van blokken die één voor één worden toegevoegd, gevalideerd door mijnwerkers of validators die daarvoor een vergoeding krijgen. Een Tangle (een “Directed Acyclic Graph” of DAG) heeft geen blokken en geen aparte validators: iedere gebruiker die een transactie verstuurt, bevestigt tegelijk twee andere transacties. Er is dus niemand die apart betaald hoeft te worden — vandaar “feeless” (kostenloos).

    Waar staat IOTA nu

    IOTA bestaat nog steeds en heeft in mei 2025 een grote technische omslag doorgevoerd, “Rebased” genoemd: een overstap naar een ander consensusmechanisme (Delegated Proof-of-Stake, met een reputatiesysteem genaamd “Mana”) en een nieuwe DAG-architectuur (“Mysticeti”) die tot 5.000 transacties per seconde moet aankunnen (IOTA 2025-terugblik; MDPI-analyse van Tangle 2.0 naar Rebased).

    Opvallend: met die overstap zijn er weer wél transactiekosten teruggekomen. Bedrijven of platforms kunnen die kosten voor IoT-apparaten sponsoren, maar de oorspronkelijke belofte van een volledig kostenloos netwerk is daarmee losgelaten. IOTA richt zich vooral nog op partnerships met overheden en industrie (het ADAPT-programma, met een paar landen die pilots draaien) en industriële toepassingen zoals productieketens. Qua marktomvang is de munt klein geworden: begin 2026 rond de $0,056 per token met een marktkapitalisatie van ongeveer $248 miljoen — plek 130 ongeveer tussen alle cryptomunten (Bitget IOTA-gids 2026). Ter vergelijking: dat is een fractie van wat Solana of Ethereum waard zijn.

    In overzichtsartikelen die specifiek vergelijken welke blockchain in 2026 het meest geschikt is voor micro­betalingen, komt IOTA niet meer voor als serieuze optie. Zo’n recente vergelijking noemt Solana, Stellar, Polygon, Ethereum-laag-2’s (Optimism, Arbitrum, zkSync) en TRON — IOTA ontbreekt volledig (Stablecoin Insider: beste chain voor micro­betalingen 2026).

    Solana: wel de snelheid, niet per se “de opvolger”

    Solana kan inderdaad wat IOTA beloofde: extreem lage kosten (gemiddeld zo’n $0,00025 per transactie) en snelle afhandeling (finaliteit binnen ongeveer 400 milliseconden), tegenover $0,10 tot $0,30 op Ethereum (Bitcoin Foundation: waarom Solana betalingen domineert in 2026). In februari 2026 verwerkte Solana zo’n $650 miljard aan stablecoin-volume in één maand, het hoogste maandcijfer ooit op een blockchain gemeten.

    Maar de vergelijking met IOTA’s oorspronkelijke belofte is niet één-op-één. IOTA richtte zich specifiek op autonome machine-naar-machine-betalingen (sensoren, apparaten). Wat er in de praktijk is ontstaan, is breder: een combinatie van snelle, goedkope blockchains (Solana voorop, maar niet als enige) plus een nieuwe laag van betaalstandaarden die specifiek voor AI-agents zijn gebouwd, gebaseerd op stablecoins zoals USDC in plaats van een eigen munt.

    x402: de standaard die de agent-economie daadwerkelijk vormgeeft

    De concreetste opvolger van IOTA’s visioen heet x402, een open betaalprotocol dat Coinbase in mei 2025 lanceerde. Het idee: een AI-agent, sensor of stukje software kan per verzoek (per “HTTP request”) automatisch betalen voor toegang tot data of een dienst, in USDC, zonder account, API-sleutel of menselijke tussenkomst — precies het scenario dat IOTA ooit schetste (Coinbase: introductie van x402; Allium: uitleg x402).

    Dat protocol groeit snel: rond april 2026 had x402 ongeveer 165 miljoen agent-transacties verwerkt, met zo’n 69.000 actieve agents. Op 23 juli 2026 opende Coinbase deze functionaliteit voor al zijn zakelijke klanten, zodat elk bedrijf USDC-betalingen van AI-agents kan ontvangen (Stablecoin Insider: Coinbase opent USDC-betalingen voor AI-agents). x402 draait niet uitsluitend op Solana: het protocol is multichain en wordt bijvoorbeeld ook op Base (Coinbase’s eigen Ethereum-laag-2) gebruikt.

    Conclusie: geen directe opvolger, wel een duidelijke verschuiving

    Er is niet één munt die “de belofte van IOTA heeft overgenomen”. Wat er is gebeurd:

    • De technische belofte (snel, goedkoop, geschikt voor machine-tot-machine-betalingen) wordt nu waargemaakt door bestaande, algemene blockchains met hoge capaciteit — Solana voorop, met Stellar en diverse Ethereum-laag-2’s als alternatieven.
    • De economische invulling verschoof van een aparte “IoT-munt” naar betalingen in stablecoins (vooral USDC), verankerd aan de dollar in plaats van een eigen volatiele token.
    • De architectuur verschoof van een basislaag-oplossing (een eigen blockchain/Tangle) naar een protocollaag bovenop bestaande chains, met x402 als het duidelijkste voorbeeld — specifiek gericht op AI-agents in plaats van IoT-sensoren.
    • IOTA zelf bestaat nog, heeft zijn techniek vernieuwd, maar speelt in de praktijk nauwelijks nog een rol in dit gesprek.

    Let op: bovenstaande cijfers (koersen, marktkapitalisatie, transactievolumes) zijn momentopnames uit crypto-nieuwsbronnen en veranderen snel. Dit artikel is bedoeld als achtergrondinformatie, niet als beleggingsadvies.

    Bronnen

  • Is de crash van de Chinese economie gestart?

    Zien we een parallel met de Japanse economie?

    Tot 1989 waren we in Europa en in de Verenigde staten overtuigd van het toekomstscenario waarbij Japan de grootste economie van de wereld zou worden. En dat de ouderen economieën naar een tweede en derde plaats zouden verschuiven.

    Dit is echter niet realiteit geworden. Zeker kunnen we stellen dat Japan een onuitwisbare invloed heeft op de industrie, de meeste fotocamera’s en veel auto’s komen uit Japan. Of worden in China gemaakt, maar met technieken van de Japanners. Toyota heeft de wereld TPM / Lean Six Sigma gebracht en lijkt net als Duitsland echt liefde voor engineering omarmt te hebben. Maar van een wereldwijde dominantie is het niet gekomen. En dat komt door het ineenstorten van de bouwsector en wat het als domino effect heeft veroorzaakt in de rest van het land. De beurs is nog steeds niet op het niveau van 32 jaar terug, zou je hebben geïnvesteerd in de Japanse index, dan zou je nu nog op verlies staan (dividend negen we voor het gemakt even).

    China’s crash is al in volle gang, alleen zien we het nog niet

    De CCP is verre van een democratie. Ze hebben kapitalisme toegestaan, hebben bedrijven en zakenlieden laten floreren en groeien. Omdat China daar zelf sterker van wordt. Maar China is verder verre van een democratie. De “peoples party of China” doet wat met de mensen, niet per definitie voor de mensen.

    Er is echter een terugtrekkende beweging van westers kapitaal uit China. China laat de bedrijven namelijk niet meer vrij groeien, ze worden meer en meer aan banden gelegd ter versterking van de positie van de Chinese Communistische Partij. En dit schrikt investeerders af, laat ze terugtrekken. Bijna iedere maand zijn er nieuwe regels en dat heeft een effect op business. Onder de noemer “common prosperity” (zie bijvoorbeeld dit artikel van Reuters) investeren westerse investeerders alleen in bedrijven die nog maar een kleine marge maken. Het risico wordt te groot. China staat bekend voor het plannen op de lange termijn, maar dat gaat niet altijd goed. Het was 40-50 jaar geleden al duidelijk dat met het één-kind politiek er een vergrijzing aan zit te komen. En helaas, voor de overheid, slaat de drie-kinderen politiek totaal niet aan. En er is waarschijnlijk veel meer sociale onvrede dan we te zien krijgen.
    Investeren in de onderwijs sector door buitenlanders is ook op de een en andere moment volledig niet meer toegestaan.

    75% van de investeringen van de burgers is geïnvesteerd in vastgoed. En kan je als Chinees, afhankelijk van je salaris, geen vastgoed kopen in je eigen stad? Dan koop je vastgoed in één van de opkomende steden. Echter hier zit het probleem; er zijn steden gebouwd voor honderdduizenden bewoners, maar waar slechts de betonnen karkassen zijn geplaatst. Geen elektriciteit, water, liften, winkels, etc.. Slechts de betonnen karkassen. Google maar eens op “Ghost Cities China”, zoals deze (klik hier). Of kijk naar deze productie; er staan zo’n 50 miljoen huizen leeg… zo’n 20% van alle woningen in China. En nu dreigen de prijzen van deze investeringen in waarde omlaag te gaan, na vele jaren van groei. Deze beweging geeft een aantal problemen; sociale onvrede bij de burgers, maar bijna als een piramidespel zijn de verkoopprijzen gestegen en werden de bouwbedrijven betaald met inkomsten uit nieuwe leningen en nieuwe verkopen. Wanneer deze beweging niet afremt maar tegenovergesteld gaat werken, daarmee komt een gigantische industrie gebaseerd op irreële prijzen en verwachtingen met een knal tot stilstand. En deze crash is ongekend groot en is ingezet. Ze wordt door de overheid getemperd, maar die kan dit niet lang volhouden.

    De overheid valt nu de overheidsinstellingen aan die toezicht moesten houden en op de financiële industrie. Ook de grote en echt goede bedrijven als Alibaba en 10 cents merken dat investeerders weg gaan nu China de grip op deze bedrijven steviger en steviger krijgt. Via allerlei wetgevingen staan ze onder druk, komen er aanvullende beperkende regels bij en wordt het een verlengstuk van de Chinese politieke partij.

    Deze crash, hoe snel of hoe lang deze zal duren weet niemand, zal een enorm effect hebben op de rest van de wereld. Want China is immers verantwoordelijk geweest voor tientallen jaren voor de groei van de wereldeconomie.

  • Apple Pay over 14 dagen bij ING

    Het ziet er naar uit dat per 1 juni Nederland breeduit kan genieten van Apple Pay. In eerste instantie exclusief via de ING Bank. Maar het zal na een aantal weken of 1-2 maanden breder worden geïntroduceerd.

    Nu via Bunq en gek hoe snel je hier aan went

    Vanaf maart vorig jaar ben ik één van de gelukkigen die via Bunq al meer dan een jaar van Apple Pay gebruik maakt. Dat was toen puur uit nieuwsgierigheid, maar ik had niet gedacht dat je zo snel aan zo’n prettig systeem kan wennen en niet meer terug zou willen.

    Je kan het vergelijken met die regensensor in de auto, of je eerste smartphone. Je hebt het nooit gemist, maar je wil niet meer zonder als je het hebt gehad. En in tegenstelling tot de eerste regensensoren werkt Apple Pay werkelijk foutloos in alle gevallen en zou ik niet weten wat eraan verbeterd kan worden.

    Enige land waar het niet werkte was in Singapore, maar dit bleek te komen omdat alleen een Maestro kaart en niet mijn Master Card was gekoppeld… tja.

    Beter dan contactloos betalen met bankpas?

    Deze vraag krijg ik vaak. Waarom is Apple Pay nu zoveel beter dan contactloos betalen met je pinpas? Nou daar zijn een paar argumenten voor te geven;

    1. Je telefoon heb je ALTIJD bij je… mijn pinpas nu bijna nooit meer
    2. Veiliger: betalen gaat via mijn gezichtsherkenning op mijn iPhone X, veiliger dan betalen met pincode. Mijn horloge is zolang ik deze aan mijn pols heb ingelogd via een 6 cijferige pincode of door te kijken naar mijn telefoon.
      Geen meekijken van pincode.
    3. Telefoon is sneller: dubbelklikken op de aan/uit knop, naar scherm kijken en in buurt van terminal houden en… klaar.
    4. Via horloge gaat het nog sneller: dubbelklikken en boven toetsenbordje houden, horloge mag naar boven wijzen dus geen onnatuurlijke houding, en… klaar!
    5. Privacy is gegarandeerd. De winkelier krijgt autorisatie maar geen pasgegevens die aan mij te koppelen zijn. In tegenstelling tot bij pinpas
    6. Geen verlies tot 50 euro bij verlies telefoon of horloge. Geen cent kan betaald worden.
    7. Geen beperking in te betalen bedrag, anders dan wat je zelf instelt.

    Wanneer wordt het geïntroduceerd?

    De ING bank heeft zijn app nu geschikt gemaakt en de voorwaarden gaan 1 juni in, dus grote kans dat we vanaf 1 juni met Apple Pay kunnen gaan werken.

    Wil je niet wachten? Neem dan ook Bunq, sowieso een prettige en zeer moderne bank, en zoek even op internet hoe je dit ook nu nog kan aanvragen.
    Zie hiervoor Bunq Love website: klik hier

    Nog even geduld…

  • CO2 heffing op producten China aub!

    CO2 heffing op producten China aub!

    Je hoeft geen econoom of expert in duurzaamheid te zijn om te beseffen dat het niet kan dat producten uit China zo goedkoop zijn wanneer ze onder dezelfde milieuwetgeving van het westen worden geproduceerd.

    En hier in Nederland maken we ons druk om het milieu maar kopen we nog wel de zo goedkoop mogelijke spullen uit China. Dit ten nadele van alles wat in Nederland of Europa wordt gemaakt. Vraagt iemand zich wel eens af hoe die spullen zo goedkoop gemaakt worden wanneer deze ook nog eens over de aardbol vervoerd moeten worden?

    50 gigawatt aan kolencentrales worden gebouwd

    Dat is een capaciteit van zo’n 65-70 kolencentrales zoals de nieuwste kolencentrales in Rotterdam en Groningen zijn gebouwd. En deze in Nederland zijn de meest schone die je kan kopen. De normen in China zijn minder en worden zeker ook nog eens minder gehandhaafd. De komende jaren zou de aanvullende capaciteit aan kolencentrales kunnen oplopen naar 290 gigawatt. Dus nog een kleine 400 extra kolencentrales.

    Zolang China niet wordt beboet wil ik geen extra milieubelasting betalen of investering in duurzaamheid doen om het ongelijke speelveld nog verder te vergroten.

    Milieutransitie laten financieren door CO2 heffing op Chinese producten

    Persoonlijk ben ik een groot voorstander van het motto; de vervuiler betaald.
    Nou, dat kan in dit geval prima. Zorg dat op Chinese producten en van producten uit vervuilende landen een CO2 heffing of milieuheffing wordt gezet. En van de baten uit deze heffing kunnen wij hier een deel van de transitie gaan betalen. Een land wat nu nog willens en wetens grootschalig gaat inzetten op kolencentrales moet je daarmee niet weg laten komen.

    Naast China worden ook nieuwe kolencentrales gebouwd in Polen, Turkije, Pakistan, India, Japan, Indonesië, Vietnam en Zuid-Afrika.